Ze zouden er een film van moeten maken.

Het is april 2018 en we zijn nu 3 maanden terug in Nederland. En nu pas kan ik zeggen dat ik me weer beter begin te voelen. Ik moest even stoppen. Ik had een break nodig…niet geestelijk hoor maar lichamelijk. Ik was kapot.

De partij op Thaise televisie is op zich goed gegaan. Maar 1 het gewichtsverschil was te groot, het meisje was gewoon een maatje te groot voor mij. Met als gevolg dat ik heb moeten vechten voor mijn leven. Ik maakte een ongelofelijk domme fout bij de start van de partij. Ik wilde vriendelijk een boks geven toen de bel ging en de partij begon. Mijn tegenstander zag het anders en schopte me vol onder mijn uitgestoken arm. Pang…gebroken rib in de eerste seconde van de partij. !e ronde kon ik niet ademen. 2e ronde kwam ik terug en de 3e ronde elleboogde ik haar neer… ze kreeg geen 8 tellen en ze mocht even naar haar hoek om bij te komen onder het mom dat haar bh niet goed zat…. Thailand won de wedstrijd…

Ik had veel schade na deze partij. Ik kan me niet herinneren ooit zoveel blessures gehad te hebben na een partij. Ik had ook flink wat trappen op mijn hoofd gehad, daar had ik veel last van en dat begint nu pas beter te worden. Bij zoveel klappen op je hoofd, werken je hersenen niet helemaal goed, ik ben vergeetachtig, kan dingen niet onthouden en in het begin is praten of mezelf verwoorden lastig. Maar het hersteld en langzaamaan word het beter. Vandaar dat ik ook nu pas weer schrijf.
Maar ik stond weer op de kaart. Kreeg mooie partijen aangeboden. Volgende stond weer op de agenda. Gebroken rib is geen probleem, daar train je gewoon mee door en ook kan je er gewoon mee vechten. Tijdens de wedstrijd voel je dat niet en als de pijn te erg zou zijn dan zouden we verdoving erin spuiten. Trainen ging redelijk maar de rib werd erger in plaats van beter. Foto’s lieten zien dat de breuk bijna geheeld was maar de pijn werd ondraagbaar. Op een ochtend kon ik niet meer opstaan uit bed. Ademen ging moeilijk. Mijn ribbenkast was ontstoken en ik moest aan de onstekingremmers en zware pijnstillers.

Toch was ik overtuigd om de wedstrijd te gaan doen, ik had nog 1 week en toen werd Kate ziek. Zo ziek dat we de bus naar Chiang mai hebben genomen om naar het ziekenhuis te gaan en daar werd Kate gelijk opgenomen. Ze had een longvirus en ze was te zwak om ertegen te vechten.

Dat moment…. Was niets meer belangrijk. Kate had mamma nodig en de wereld kon vergaan ik bleef bij mijn baby. Maar dat kan niet… een promotie draait om grote partijen en ik was de hoofdpartij. Er gaat geld in om en waar geld in om gaat worden mensen anders. Maar het interesseerde me niet. En daar kreeg ik gezeur mee. Mijn kamp steunde me niet en ik moest prioriteiten stellen. Ik koos op dat moment mijn gezin. En ik heb maanden getwijfeld of ik nog zou moeten vechten. Is het nog belangrijk genoeg voor mij? Kan ik nog wel het monster zijn dat ik moet zijn?

En dan al die politiek om de wedstrijden heen. De corruptie, de omkopingen, of zoals de laatste partij aan het eind niet betaald krijgen terwijl je hebt gevochten voor je leven. Weet je, ik kan er niet veel over vertellen, Omdat ik misschien nog wil vechten en dat betekent dat ik gewoon mijn mond moet houden, maar als ik mijn mond open zou doen wat er allemaal in de vechtwereld gebeurd. De donkere kant van de vechtsport. Ze zouden er werkelijk een film over kunnen maken.

Maar waarom doe ik dit, waarom moet ik zo nodig die ring in? Dat vragen jullie je af. Stop er gewoon mee. Wees een moeder en leef je prachtige leven.

Ik kan daar wel antwoord opgeven. Het vechten is mijn drugs. Mijn heroïne. Dat gevoel, het is een high. Letterlijk, de stoffen die ik aanmaak als ik vecht is het beste gevoel maar helaas ook het slechtste gevoel dat ik kan hebben. De high, de kick die ik krijg is zo intens. De adrenaline, endorfine en alle andere stoffen die je aanmaakt. Ik kan niet zonder. Ik voel me leeg zonder en eventjes lukt het en dan ga ik er weer naar verlangen. Het is als een drugsverslaving, eerst waren kickbokspartijtjes goed genoeg. Maar dan wil je meer en zo wilde ik muay thai vechten, nog rauwer, nog harder. En waar een kickbokspartij word gestopt als je een scheurtje in je gezicht hebt of als je een bot breekt, gaat muay thai door. Je vecht voor je leven en wanneer je vecht om bij je bewustzijn te blijven dan maak je hele intense stoffen aan kan ik je vertellen. Het is de kick… Ik schrijf dit heel openhartig en geef me hier geen kritiek op. Geef me geen goedbedoeld advies, want als je dit gevoel kent, zou je het begrijpen. Collega vechters begrijpen wat ik bedoel en wanneer je dit niet kent kan je er geen mening over geven.
Over 2 weken gaan Danny en ik een reisje maken naar Colombia. Een maand lang met z’n drietjes. Back to the basic. Backpack mee en pluk de dag. Even weer terug naar onszelf en daar ga ik bedenken wat ga ik doen. Ga ik weer trainen(op niveau). Nou de vraag is eigenlijk, Kan ik nog trainen op topniveau. Ik ben 35 en sommige dingen gewoon zijn op. Mijn knieën en enkels zijn versleten, ik heb een lage rug hernia, ik heb de laatste 3 maanden keihard getraind om deze blessures pijnvrij te krijgen d.m.v fitness, corestabiliteit en stretchen. Dat gaat goed op dit moment dus ik kan de volgende stap gaan maken door weer te beginnen met vechten.

Ik zie het wel, eerst naar COLOMBIAAAAAA!!!

Wat een leventje he?! Ondanks alles vergeet ik niet wat echt belangrijk is en dat is mijn gezin. Ik tel elke dag mijn zegeningen en ben dankbaar voor alles wat ik heb.
Mijn gezin is mijn rijkdom. 😉

2 gedachten over “Ze zouden er een film van moeten maken.

  1. O lieverd ga genieten in Colombia met je gezin ,en jullie komen er wel uit,je bent een kanjer,lieve vrouw geweldige moeder en een beest van een vechter,respect xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *