terug in Thailand

Wat er allemaal in een jaar niet kan gebeuren. Mijn laatste blog ging over het verliezen van ons kindje en de reis die we daarna maakte naar Peru/Chili/Bolivia. De reis was het punt dat Danny en ik besloten er tussenuit te gaan. Ons verdriet te verwerken en elkaar weer terug te vinden.
Nu een jaar later…laat ik het even kort samenvatten. We kwamen terug van de reis en 2 weken later kwam ik erachter weer zwanger te zijn. Een godsgeschenk, maar een spannende periode. Toch had ik een goed gevoel en het klopte, alles was goed en er groeide een klein meisje in mijn buik. Het zwanger zijn vond ik in eerste instantie verschrikkelijk, mijn lichaam liet me in de steek en deed zijn eigen ding, maar ik groeide in de zwangerschap. Begon het steeds meer te accepteren en kwam erachter dat er niets veranderde. Aangepast kon ik alles wat ik daarvoor deed gewoon doen. Alles met mate, ben les blijven geven tot week 34. Personal training tot zelfs 40 weken. En zelf trainen ook tot 40 weken.
De bevalling was een hel maar daar wil ik niet over schrijven. Ik vind het moeilijk om eraan terug te denken en wil er niet meer bij stilstaan. Laat ik het zo zeggen. Kate was 4,3kg en lag verkeerd om… maar ik heb het gedaan ze is op een natuurlijke manier te wereld gekomen met alle gevolgen van dien. Maar ik herstelde snel. En Kate was/is een berengezond meisje dat is het belangrijkste.
Het is zo ontzettend cliché maar zij is onze grote liefde. Elke dag genieten we van haar en elke dag houd ik een beetje meer van haar. Kate was nog maar net ter wereld en het begon alweer te kriebelen. Danny…ik wil naar Thailand. Nuchter zoals Danny is, dan gaan we naar Thailand. Iedereen zei tegen mij. Het vechten is over als je moeder word, wacht maar, je lichaam word nooit meer hetzelfde. Dat laatste klopt. Want ik ben nu al sterker dat dat ik ooit ben geweest. Nog niet lichamelijk, wel geestelijk. Het lichaam hoef ik alleen maar te trainen, dat komt vanzelf. Vechten is vergelijken bij bevallen peanuts, een makkie. Ik heb nog last. Tuurlijk! Mijn rug, mijn bekken, maar elke dag word het beter. Beetje bij beetje. Stapje voor stapje.
We zijn terug in Pai, In ons huisje op de gym. We blijven hier 7 maanden dus tijd genoeg. Ik ben weer begonnen met trainen en alles is nog precies hetzelfde, alleen nu is Kate bij ons. De eerste week hebben we achter de rug en het gaat goed. Het is nog wennen aan de warmte en het zoeken naar een ritme. Maar Kate is een makkelijke baby, ze is vrolijk en slaapt veel. Dus geen gebroken nachten, dat scheelt een hoop.
Of ik weer ga vechten??? de telefoon staat hier alweer rood gloeiend op de gym. Wanneer ik denk te kunnen gaan vechten. Maar laten we dat vechtgedeelte even in het midden houden. Eerst trainen en in shape komen en dan zien we wel.
Ik zal mijn blog weer bij blijven houden met alles wat ik hier meemaak en hoe het is om na een bevalling terug te komen als topsporter. Kan je überhaupt na een bevalling nog terugkomen op je oude niveau? We gaan het zien!

7 gedachten over “terug in Thailand

  1. Wauw loes zo vet allemaal! En met jou wils kracht en doorzettingsvermogen gaat het je vast lukken! Wat fijn dat Kate het zo goed doet.

    Heel veel sterkte met sterker worden en succes met alle trainingen. En geniet van Thailand nu met mooie Kate erbij!

    X

  2. Hoi Marloes,

    een gezonde dochter was dus de reden dat je voor een tijd uit beeld was.
    Gefeliciteerd!
    Hoop ook dat jullie qua temp en luchtvochtigheid in Thailand-Pai, weer op
    de rit komen. Zeker ook voor Kate.
    Wij wonen nu in Kram (3 km. van het Leam Mae Phim strand).
    Ligt in tussen Rayong en Chantaburi.
    Op het moment ben ik aan de Costa Brava, is weer wennen aan de droge
    lucht. Was ook warm deze week, gelukkig vannacht een beetje regen.

    Veel succes en wie weet!

    John D. Kruse

  3. mooi geschreven Marloes! En zo herkenbaar!
    mijn zwangerschap ging ook heel makkelijk maar de bevalling. pfffff!
    geniet van jullie wonder en doe wat je moet doen en wat goed voelt. Inderdaad vechten is niks i.v.m een bevalling! 🙂

    dikke kus, Julia

  4. Hoi Marloes,

    Leuk om je blog te lezen! Het leven is wat jij ervan maakt en jij en Danny geven er wel een hele leuke verassende invulling aan. Je lijf moet herstellen na de zwangerschap, dat duurt meestal even . Gun jezelf die tijd. Je bent een jaar wat blessure gevoeliger maar kijk naar andere topsporters, alles is mogelijk.
    Het is een kwestie van willen.
    Kate boft met zulke ondernemende ruimdenkende ouders? Veel plezier samen en groetjes aan Danny

  5. He Marloes, fijn dat de reis goed is gegaan en jullie daar prettig zitten. Een hele gelukkige en succesvolle tijd daar. Helaas moeten wij het nu even zonder je doen, maar dat is te overzien.
    Groetjes, Li-Swan van de dinsdagmorgen spin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *