Op reis

Het is al een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Er is ondertussen veel gebeurd.

2 maanden geleden heb ik een miskraam gehad.
We kwamen er geheel onverwachts achter dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Tot dat moment wist ik eigelijk niet eens of ik uberhaupt wel ooit moeder wilde worden. De zwangerschapshormonen namen met de dag toe en ik wist direct dat dit hetgeen was wat ik wilde. Ik zou alles ervoor op moeten geven. Mijn leven als vechter, mijn leventje op en neer naar Thailand. Maar dat maakte niet uit. Ik had zoeits nog nooit gevoeld. Dit was wat ik wilde!
Bij de eerste termijn echo (na 3 maanden) kwamen we erachter dat het kindje in mijn buik geen hartslag had en een week later bleek dat het echt niet goed was. Ik moest worden geopereerd en kreeg uiteindelijk ook nog wat complicaties na de ingreep. Vele van jullie trainen bij mij en zullen niets hebben gemerkt. Je moet bedenken dat ik getraind ben om niets te laten zien. Niet mijn pijn, niet mijn ellende. Ook dat wilde ik op dat moment voor mezelf houden.

Ik kan jullie heel eerlijk vertellen dat ik verscheurd was van verdriet. Het voelt alsof er een stukje van mij weg is. Een zwart gat. Danny ervaart natuurlijk ook verdriet en we hebben besloten dat we elkaar juist nu niet kwijt moeten raken in onze emoties. Terug naar het begin. Wat heeft ons zo sterk gemaakt samen. We wisten snel wat we moesten doen. Op reis. Rugzak inpakken en gaan. Terug naar de basics.

We zijn nu zo een 3 weken in peru/chili/bolivia en dit was de beste beslissing ever. De reis is niet makkelijk. Mentaal maar ook lichamelijk. Maar het is zo bijzonder, we maken zoveel mooie dingen mee.
We begonnen in Lima,Peru. We zijn eigelijk gelijk verder gereisd naar Huachachina in Peru. Een oase. Ja echt! Grote zandduinen met in het midden een plas water en palmbomen eromheen. Meer is het niet. Een goed begin. Naar beneden roetsen op een zandboard. En voor de rest lekker relaxen. Beetje wijntours doen enzo. Helemaal mijn ding! Vanuit huachachina zijn we naar Araquipa gegaan. Een mooie koloniale stad met 2 enorme vulkanen eromheen. We zijn een tijdje daar gebleven en zijn vanuit daar naar de Colca canyon gegaan. Daar hebben we onze eerste trekking gedaan. 3 dagen. Het was een mooi begin want was de eerste keer dat we meer op hoogte kwamen. Onderweg 5 kilometer hoog en de trekking was ongeveer op 3 km hoog. Dat is best pittig. Weinig zuurstof en koud. Maar Peru (en Bolivia) hebben daar de perfecte oplossing voor. Coca bladeren. Ja zelfde plant als waar ze cocaine van maken. Maar je maakt thee van de blaadjes of je kauwt erop. Eerst dacht ik welnee, dat heb ik niet nodig maar al snel werden coca bladeren een onderdeel van mijn leven hier haha! Het werkt vochtafdrijvend, dus helpt tegen de hoogteziekte.

Vanuit Araquipa zijn we met een bus naar Chili gegaan. 24 uur door de woestijn kwamen we aan in San pedro. Daar hebben we overnacht en de volgende dag zijn we met een 4×4 van San Pedro naar de Uyuni zoutvlaktes in Bolivia gegaan. De reis duurt 3 dagen. Wat een ongelofelijk mooie reis. Echt waanzinnig!!! Door woestijnen met prachtige gekleurde meren, flamingo’s , lama’s en vulkanen. Deze woestijn ligt allemaal rond de 4 a 5km hoogte. Je moet je bedenken dat de hoogste berg in Europa, de mont blanc ongeveer 5km hoog is. Ik heb echt genoten en we hadden een ontzettend leuke groep. We waren met z’n 6en. 4 mannen, allemaal uit andere landen en Dann en ik. We hebben ontzettend gelachen. Leuk om andere mensen te ontmoeten. Oppervlakkig contact, plezier hebben en even alles vergeten.
Dag 3 kom je aan op de zoutvlaktes. Kilometers ver alleen maar een witte vlakte. De zoutvlakte is zo groot als 2/3 van Nederland. Dus enorm! Trouwens een onderdeel van de Dakar.

Van Uyuni zijn we naar Potosi in Bolivia gegaan. Een zeer bekende stad om zijn zilvermijnen. De hoogte stad van de wereld. (word gezegd) boven de 4km. Met op de achtergrond een hoge berg. Dat is de mijn. We doen een mijn tour. Het word niet aangeraden want het is niet heel veilig. Je gaat de mijnen ook in en in de mijnen word gewoon gewerkt. Ze werken met dynamiet. Er vallen rotsblokken. Het is geen toeristisch uitje het is de keiharde realiteit. We worden in een overal gehesen. Helm op. Kaplaarzen aan. Al kauwend op coca bladeren gaan we de donkere mijn in. Tot je enkels door het water. Het is glad en de gangen zijn benauwd en klein. Wat was dat eng! Wat een verschrikkelijke tocht. Verschrikkelijk in de vorm dat dit zo een harde realiteit is. We ontmoeten mijnwerkers en zij doen hun verhaal. Sommige werken al 30 jaar in de mijnen. De longen zijn kapot. Ze kauwen kilo’s cocabladeren weg om het maar te kunnen vulhouden. De wangen staan bol van de bladeren. Per dag drinken ze een liter pure alcohol weg 96%!!! Ik kon het niet eens drinken. Allemaal omdat dit leven anders niet vol te houden is. Na een uur zie ik licht aan het eind van de tunnel. Thank god!!! Ik was zo blij dat ik eruit was. Het was een hel. Wel blij dat ik het heb gedaan. Ik realiseer me weer hoe dankbaar ik moet zijn met het leven dat ik heb.

Vanuit Potosi naar la Paz. De hoofdstad van Bolivia. Ik vind het geweldig. Het is chaotisch, druk, vies. Maar het heeft karakter. Ook deze stad ligt boven de 4km hoogte en dat voel je.
Vanuit La paz zijn we naar de Amazone gevlogen. In een mini vliegtuigje waar je niet eens rechtop in kan staan. De piloten zitten gewoon voor je. Ik heb vliegangst, meeste van jullie weten dat. De vlucht duurde 45 minuten ik heb 45 minuten tranen met tuiten gehuild. Het was vreselijk. Turbulentie boven die hoge bergen, luchtzakken, alles erop en eraan. En dan sta je daar ineens, midden in de jungle. De warmte, de luchtvochtigheid, de geluiden. Voelde een beetje als thailand.

We vertrekken gelijk op een tourvan 3 dagen in de jungle. Echt in de jungle. Geen electriciteit, een basiskamp. Geen wegen, geen auto’s, helemaal niets. 3 uur met de boot over een rivier komen we aan bij ons kamp. De 3 dagen hebben we snel uitgebreid naar 5 dagen. Het was geweldig. Allereerst onze guide. Wilmar, de man is van mijn leeftijd. Hij is opgegroied in de Amazone en leeft in een communitie ver weg van de bewoonde wereld. Het heet een communitie want het is geen dorp, ze leven niet bij elkaar, ze hebben huizen door de jungle heen met als enige weg het water, dus de boot. Ze hebben geen electriciteit, geen kraanwater, geen riolering. Geen politiek. Geen mobiele telefoons, geen dokters geen scholen. Ze leven van en met de jungle. We maken een stop aan de rivier bij een huis uit zijn communitie. Eerste wat ik zie, fruitbomen! Alles wat je kan bedenken. Sinaasappels, pomelo’s, grapefruit, avocado, citroenen, banenen. Er lopen varkentjes, kippen. Hij verteld ons hoe ze leven en zijn manier van vertellen. Zijn trots, zijn liefde voor de jungle.Hij is zo tevreden. Deze man heeft ultieme rijkdom! En Wat me nog het meest opviel was hoe slim deze mensen waren. Hoe ontwikkeld ze waren. Hij sprak goed engels. Dat had hij zichzelf aangeleerd door middel van toeristen in de loop der jaren. Hij was absoluut niet wereldvreemd. Hij wist veel. Zijn kennis van planten,insecten en dieren waren ongekend. Ik heb aardig wat jungletours gedaan over de hele wereld maar dit was verruit de meest bijzondere.

2e nacht trekken we te voet verder de jungle in, na uren lopen komen we aan bij de plek waar we gaan overnachten. Alleen een klamboe en 2 matrassen, op een 4 palen met planken erop. That’s it. Je hoort de dieren. De papagaaien schreeuwen zo vreselijk hard. De brulapen. Maar ook de jaguar. Plassen was wel een beetje spannend haha.

3e nacht terug in het kamp en daarna zijn we vertrokken naar de pampa’s. Dat is ook de Amazone maar meer het moeras en veel water. Ik vond dat heel erg mooi. Kaaimannen en alligators in de bosjes langs het water. Het stikte ervan. Dolfijnen en piranha’s. Apen, capibara’s en heel erg veel soorten vogels.

De 4 dag gaan we zwemmen. In de amazonewateren. Van tevoren zei ik stellig. Hell no!! Never!!! Ik ga echt niet dat water in. Wilmar is enthousiast en springt in het water. Loes come!!! De dolfijnen komen en hij begint te gieren van het lachen en speelt met de dolfijnen. Danny gaat erin en ook hij heeft de grootste plezier als de dolfijnen met hem beginnen de spelen. Ik zie een alligator voor me in de bosjes. Don’t worry zegt wilmar. Ze komen niet, de dolfijnen beschermen ons. What the hell, ik spring erin. 1 dolfijn speelt spelletjes met me. Slaat met zn staart, spettert me nat. Ik gil en dan komt ie van onder en bijt me in mijn bil. Heel zachtjes, precies zoals ik met razzje speel. Ik gil en lach tegelijk. We gaan terug in de boot, varen 200m verder, oke now we fish for piranha’s. Hahaha Danny en ik komen niet meer bij, zonet waren we aan het zwemmen en nu vissen we op piranha’s. Met een touwtje en een haakje, stukje vlees eraan en hoppa. Het water stikt ervan. Soms pakken ze alleen het vlees, soms bijten ze je hele haak eraf, maar uiteindelijk vang ik er 2, Danny ook. We hebben ons avondeten!
Ze worden voor ons gebakken en we smikkelen ze s, avonds lekker op. Topdag!

Vandaag zijn we terug gevlogen van de Amazone naar La paz. Zelfde enge vliegtuigje maar dit keer geen turbulentie, dus een stuk beter te doen, heb maar kleine beetjes gehuild.
Hier in La paz zijn we weer herrenigd en een paar jongens uit onze Uyunitour en morgen gaan we met z’n allen de deathroad mountainbiken. De deathroad…1 van de gevaarlijkste wegen van de wereld. Je kan hem googlen, dan heb je een idee! Waarom doe ik dit!!!!!???

Maar daar meer over in mn volgende blog…als ik nog leef…

Elke dag voel ik me een beetje beter. Ik heb er in ieder geval weer zin in. Zin in trainen, werk, alles. Ik voel me niet meer zo verdrietig en alles begint een plaatsje te krijgen. Mijn lichaam is weer terug zoals hij was. Deze reis was een hele goed beslissing geweest. Dit hadden we samen echt even nodig.

change of plans

‘Kleine’ verandering in de planning
Ik vlieg vanavond terug naar huis. Wegens privéomstandigheden heb ik besloten dat ik terug naar huis moet gaan. Ik wil er verder niet heel veel over kwijt. Alleen dat mijn familie altijd voor mij klaarstaat en ik dankzij hen ben geworden wie ik ben. Dat betekent ook dat ik moet klaarstaan wanneer zij mij nodig hebben. Familie staat voor mij altijd op de eerste plaats.
Vanaf dinsdag geef ik gewoon weer mijn lessen en personal training!

niet naar huis

Even tijd vrij maken om te schrijven. Er gebeurd zoveel.

Direct maar met de deur in huis. Ik ben gecanceld voor de King’s cup op 5 december. Door een insider is ons verteld dat de reden daarvan is dat ik te sterk ben voor het toernooi. Met andere woorden de kans is te groot dat ik zou winnen en dat kan niet want op de King’s cup wint ten alle tijden Thailand en ze willen een niet te grote bedreiging. Mijn optreden tijdens de Queens birthday heeft ervoor gezorgd dat ik nu niet mag deelnemen aan de King’s cup. Zuur? Ja. Einde van de wereld? Dacht het niet.

Ik heb mij een avond opgesloten in mijn kamer, een flik potje zitten janken en de volgende ochtend weer met opgeheven hoofd ertegenaan. Het zal wel een reden hebben en ja hoor, exact de dag erna word Mam gebeld. Er zijn promotors uit Chiang mai onderweg naar de gym. Ze willen Marloes zien. Een grote pick up stopt op de oprit en er stappen stuk of 6 mannen uit. Malud, Malud!! 1 van de mannen pakt de pads en stapt in de ring. You! Come!… Ik was net wakker geworden en stap met een slaperig hoofd de ring in, handschoenen aan en gaan. Laat maar zien wat je in huis hebt. Gelukkig waren ze erg onder de indruk en na 2 minuten begon iedereen te klappen en was het genoeg voor hen om te zien wat ik kon. Later die dag worden we ook nog gebeld. Of ik 2 januari wil vechten op een groot live evenement op tv in Bangkok. Ja of nee? Nu beslissen!

Eigenwijs als ik ben. Nee… ik wil thuis zijn met de kerst.
Danny zegt, geef ons een dag de tijd. Ik kijk Danny woest aan. Tranen branden in mijn ogen. Nee Dann, kom op. Ik wil thuis zijn, niet hier alleen in Thailand. Zonder mijn familie, zonder jouw.
Dann weet me te overtuigen. Dit is mijn leven, dit is wat ik heb gekozen en deze kansen komen niet zonder reden. En hij heeft me beloofd dat wanneer ik in het vliegtuig naar huis zit, dat ik blij ben dat ik het heb gedaan. Nou we gaan het meemaken.. want op dit moment voelt het totaal niet zo.

Maar ik ga het doen. 12 december vecht in Chiang mai voor de promotors die mij kwamen opzoeken in de gym. Channel 3 (tv) is daar bij aanwezig en zijn zeer geïnteresseerd om mij gevechten aan te bieden.
2 januari vecht ik super muay thai in Bangkok. Super muay thai is de organisatie van niemand minder dan Buakaw Banchamek. Zeker 1 van mijn favoriete vechters en een legende in de muay thai. Een absolute volksheld hier in Thailand. Mocht je hem niet kennen, kijk dan maar eens op youtube naar wat filmpjes van hem. Ik zal (samen met mijn tegenstandster) het eerste vrouwelijke gevecht zijn om te kijken hoe het televisiepubliek daarop zal reageren. Het is een absolute eer om mee te mogen doen in Super muay thai, op dit moment 1 van de meest gewilde vechtshows om in te vechten hier in Thailand.
Bizar toch? King’s cup gaat niet door en even voelt het als het einde van de wereld en de dag erna komt dit eruit. Zo zie je maar… alles heeft een reden.

Dus ik blijf hier in Thailand zowieso tot 4 januari.

Maar ik heb in de tussentijd niet stilgezeten hoor!
25 november heb ik mijn eerste wedstrijd gehad. Tijden Loi kratong. Loi kratong is een feestdag hier in Thailand, waarbij de godin van het water word bedankt voor de overvloedige water tijdens het regenseizoen. Een feestdag waarbij offers aan de rivier worden gebracht en lampionnen in de lucht worden gelaten. Heel erg mooi en bijzonder en mijn favoriete Thaise feestdag. Ik mocht dit jaar vechten op het festival hier in Pai. Tegen niemand minder dan Saifaa. (3e keer) Ik wist van tevoren, ik ga zowieso verliezen, ik kan alleen winnen op k.o. Het evenement werd georganiseerd door de Thaise overheid. Saifaa is de Thaise wereldkampioen. Dus no way dat ik dit op punten kan winnen. We hadden een strak gameplan en ik was er klaar voor. Het was geweldig! Eindelijk had ik mijn eigen publiek hier in Pai. Onder andere mijn koffiemannetje, mijn massage mamma, het tatoomannetje, de buurman, de eigenaren van de restaurants waar we vaak komen.
Ik begon de wedstrijd en ik was in mijn element. Alles ging goed, ik ga dit winnen. Ronde 3, ik sla haar aan, ik voel het. Ik ga haar k.o. slaan. Ik begin te ellebogen en ze staat nog wel maar ze is al weg. Enige is dat ze nog door haar benen moet zakken. Elleboog na elleboog en dan… dan word ik eraf getrokken door de scheidsrechter en de bel gaat. Huh zo snel… Ronde 3 hebben ze ingekort. Na 1.30min. stoppen ze de ronde en geven ze pauze… In die pauze hebben ze genoeg tijd haar terug te brengen en ze vecht de partij uit. Maar ik ben overtuigd. Haar gezicht is gezwollen haar benen zijn vuurrood.. mijn arm gaat straks omhoog, geen twijfel over mogelijk.
Fout gedacht… Thailand wint. Ze heeft gewonnen en ze is dolblij.
En ik? Ik lach en buig en ga naar de kleedkamer. Mensen uit het publiek zijn woest en komen naar me toe. Kan niet! Je hebt gewonnen!!! Ja weet ik. Ja maar hoe kan dat dan? Dat is vechten in Thailand. Ik weet hoe het werkt en ik kan er niks aan doen. Ik weet dat ik het goed heb gedaan en op dit moment is dat voldoende voor mij. Ik had moeten winnen op k.o. en dat is bijna gelukt. En die korte ronde dan? Ja ik kan het aanvechten en dan krijg ik deze partij… maar dan vecht ik nooit meer. Je kan niet ingaan tegen de Thaise regering. Dat kan ik niet winnen. Dus ik lach erom en door naar de volgende, klaar. Ik zet later de partij op de site, dan kan je zelf oordelen (uploaden duurt erg lang hier)

Ik heb geen blessures en heb 2 dagen na mijn partij de pai miniMarathon (10km) gelopen. Die ik overigens wel heb gewonnen bij de vrouwen hahaha. 10 km in 42min. Vraag me niet hoe ik dat heb gedaan, want het gevolg is dat ik nu dus al 2 dagen niet meer kan bewegen van de spierpijn.

Dann gaat samen met Peter aanstaande zondag terug naar huis. Dann krijgt geen vrij van zijn werk. Dat kan ook niet, Deze maanden zijn erg druk op zijn werk.
En ik ga me weer volop voorbereiden op de volgende partij. Dit jaar geen kerst en oud en nieuw voor mij.

Je moet er wat voor over hebben toch?