ons dagelijks leven hier

Ik zal proberen een beetje beeld te geven van ons dagelijks leven hier in Thailand.

Ik dacht dat na 1.5 jaar een hoop veranderd zou zijn, maar helemaal niet, alles is nog exact hetzelfde als toen wij weggingen. Ongelofelijk. De eettentjes, het personeel. Dezelfde mensen, dezelfde hondjes.
Mam, zelfs billenmans is er nog!

Iedereen kent me nog. Wauw heb je een baby!!! Waar we ook gaan eten of massage of in de supermarkt, iedereen vraagt hoe het gaat en of ik nog ga vechten. Het voelt goed, ze zijn me niet vergeten.

We slapen net als de andere keren op de gym. Ons hutje staat 1,5mtr van de gym af.
Ons huisje is zo’n 12m2 en daarachter een klein badkamertje met wc en douche en een klein wastafeltje. In de badkamer leeft een muisje in de deur en een kikkertje in onze afvoer. Andere beesten en insecten is elke dag weer een nieuwe verrassing.
We hebben geen ramen, maar houten luiken aan de zij en voorkant die we open en dicht kunnen doen. Er staat een 2 persoons bed met klamboe, een kleine kast voor onze kleren, en een houten tafel. Voor Kate hebben we een reiswieg meegenomen met een klamboe eroverheen. Ook hebben we nu een koelkast, wat echt een enorme luxe is!

Kate is onze wekker. Rond 7 uur word zij wakker. Ze begint dan beetje te brabbelen en soms ligt ze te lachen. Een fijne manier van wakker worden. We geven haar dan een flesje en dan valt ze weer in slaap. Danny en ik eten dan snel een broodje of havermout en een slok koffie en gaan hardlopen.
Om 8 uur start de training (dat is na het hardlopen) tot ongeveer 10 uur. Kate slaapt meestal de hele training door of ze ligt lekker te spelen in bed. Maar aangezien ons huisje aan de gym staat horen we alles en mocht er wat zijn loopt 1 van ons naar haar toe.
Na het trainen douchen. Afgelopen 2 weken was er geen water. Dat betekent dat we moesten douchen met een fles drinkwater. Normaal gesproken zouden we ons wassen in de rivier, maar regenseizoen is gestart en dan veranderd de rivier in 1 grote modderstroom. Dus dat kan nu niet, fles water dan maar. De wc doorspoelen doen we wel met een emmer water uit de rivier. De was doen we bij de wasserette als er geen water is en anders hier op de gym. Vaak was ik onze trainingskleren met de hand, dan zijn ze gelijk weer schoon. Klinkt heel primitief allemaal. Maar is prima te doen. Even schakelen en dan ben je er weer aan gewend.

Na de douche maken we lunch hier op de gym en soms gaan we naar Pai om daar ergens wat te eten.
Kate een flesje en dan gaan we met z’n 3tjes slapen. Als het heel warm is gaan we wel eens zwemmen. Een stukje verderop zit een heel mooi resort waar we het zwembad van mogen gebruiken. Om 4 uur start de middagtraining tot ongeveer 6 uur. Het ligt een beetje aan Kate of we allebei kunnen trainen of 1 van ons blijft bij Kate. Soms slaapt ze en dan kunnen we allebei.
Na de training weer onze doucheritueel en daarna gaan we eten. Soms hier op de gym, dan kookt mam voor ons of we gaan naar Pai. Kate nemen we mee in de draagzak op de scooter. In Nederland ondenkbaar maar hier de normaalste zaak van de wereld en ook de enige manier van transport. Er zijn wel auto’s maar niet veel.
We gaan nog steeds naar dezelfde plekjes. Het eendenmannetje, Nongbeer, Charlie&lek of Na’s. meestal 1 van deze 4. Kate gaat mee, we nemen een dekentje mee en leggen haar op tafel. Dat gaat prima, ze ligt lekker om zich heen te kijken of te spelen met een doekje of speen. Ze krijgt genoeg aandacht van alle mensen in het dorp. Vaak gaat ze een uurtje per dag naar Mam, om even bij iemand anders te zijn, ik wil niet dat ze te eenkennig word. Het is ongelofelijk hoe Kate zich aanpast aan ons ritme en dagindeling. Maar ze vind alles wel prima en gezellig. Een makkelijk kind? Ik denk het wel, of creëer je dat zelf?

Van het eten terug naar de gym. Nog een beetje netflixen of wat lezen en dan gaan we weer slapen.
That’s it, zo zien onze dagen eruit. Een vast programma, dag in dag uit. 6 dagen in de week en zondag rustdag. Ik vind het heerlijk. Een vast programma werkt goed voor mij. Het geeft me rust.
Op zondag slapen we lekker uit en gaan we zwemmen, schoonmaken, wassen, dat soort dingetjes. Maar de zondag gaat altijd te snel weer voorbij!

Soms zijn er leuke dingen tussendoor, zo is Eline (mijn nichtje) ons op komen zoeken. We hebben de verjaardag gevierd van onze trainer Suk. Suk is bevriend met de Thaise borderpartol. De politie die de grenzen controleerd tussen Thailand en Birma. We werden uitgenodigd op de kazerne voor een bbq. Samen met het politiekorps hebben we gegeten en zoals dat op Thaise feestjes traditie is, was er de hele avond veel te veel drank en karaoke. Vervolgens was trainer Suk 2 dagen spoorloos (van de alcohol) en moesten Danny ik pads ophouden in de gym.

Suk is een leuke trainer. Ik mag hem graag. Hij 48 en schopt mij zonder moeite zo in elkaar. Wat een ongelofelijk inzicht hebben die mannen. Hij komt van een hele bekende sportschool en heeft vele kampioenen getraind en dat merk je. We zijn dikke vrienden ondanks zijn gebrekkige Engels. In een soort half Engels half Thais kunnen we elkaar goed verstaan.

Het trainen gaat overigens steeds beter, zit lekker in het ritme en buiten mijn rug om is mijn lichaam sterk aan het worden. Als nou mijn rug nog een beetje meewerkt ben ik in no time weer op mijn oude niveau.

Ik houd jullie op de hoogte!

Als ik in de spiegel kijk

Als ik in de spiegel kijk zie ik iemand anders. Die persoon ben ik niet. Ik herken mezelf niet.
Waar zijn mijn spieren? Mijn schouders, mijn buikspieren en gespierde benen. In plaats daarvan zie ik armen zonder spieren een slappe buik met teveel vel en putjes in mijn benen.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet ongelukkig. Verre van, ik heb me nog nooit zo compleet gevoelt nu kleine Kate er is. Maar ik ben niet meer de oude. Voel me wel als de oude Marloes maar dan met een ander jasje.
Bijna 2 weken aan het trainen nu. Het gaat… Ik bedoel het gaat niet slecht het gaat niet fantastisch, het gaat. Er is zoveel werk aan de winkel. Maar langzaam aan voel ik toch kracht terugkomen, De spieren in mijn bekken werken overuren en doen nu chronisch pijn, maar er zit wel progressie in. Dat is het belangrijkste.
De andere mensen in de gym zijn onder de indruk, maar dit is nog niks. Ik ben nog niet eens op 50% van mijn kunnen, nog niet eens op de helft van wie ik was.

Ik loop krom van de spierpijn, ben bont en blauw en ik word nu bijna dagelijks gemasseerd bij mijn rug en bekken om de spieren los te maken. Ik vraag me werkelijk af of ik nog mijn oude niveau terug kan krijgen. Wat een impact heeft een zwangerschap op het lijf.
Ik hoor vele denken. Waarom doe je dit? Accepteer dat je nooit meer de oude word. Je leven is veranderd. Je hebt nu een kind. Je bent nu moeder….

Dat zal ik jullie uitleggen. Tuurlijk kan ik net als veel andere vrouwen na hun zwangerschap ongelukkig op de bank gaan zitten en vastklampen aan mijn baby. Vervolgens alles wat gebeurd in je leven, of juist niet gebeurd wijten aan je zwangerschap. Elke smoes starten met je zwangerschap. Ja ik ben nu 15kg te zwaar want 2 jaar geleden was ik zwanger bla bla bla…. BULLSHIT!!!!
Horen jullie mij? BULLSHIT!

Dit is mijn reden! Mijn motivatie.Ik heb een dochter gekregen. Een meisje dat later een vrouw gaat worden en ik ben haar voorbeeld! Zij neemt mij als haar voorbeeld. En ik wil Kate meegeven dat als je iets wilt dat je daar hard voor moet werken. Dat je misschien andere dingen moet laten om te kunnen bereiken wat je wilt bereiken. Ik wil Kate meegeven dat je alles kan bereiken wat je wilt bereiken als je bereid bent keihard ervoor te werken.

Doe het ook voor mezelf hoor. Ik wil in de spiegel kijken en mezelf zien. Ik wil trots op mezelf zijn en ik weet zeker wanneer ik me goed voel, Kate een moeder heeft die zich goed voelt en lekker in haar vel zit en dat maakt mij weer een betere moeder.

Dus ik sta elke ochtend op, loop krom naar de badkamer, smeer mezelf in met tijgerbalsem en met mijn kin omhoog de gym in. Andere hoeven niet te weten hoe ik me voel. Ik laat niets merken. Alles kraakt alle spieren zitten vast. Maar tijdens de warming up begint het lichaam te werken, komen de spieren los en gaat de motor lopen. De oude diesel komt op gang en knal ik de training eruit. Ik ben er weer, ik voel het. Wat heb ik dit gemist. Ik vergeet mijn pijn en sloof me uit om indruk te maken op de andere mensen in de gym. Ik zie hoe ze onder de indruk zijn wanneer ik werk op de pads. Het geeft me energie, het maakt me beter.

Ik zal geduld moeten hebben, maar ik heb gelukkig de tijd.

terug in Thailand

Wat er allemaal in een jaar niet kan gebeuren. Mijn laatste blog ging over het verliezen van ons kindje en de reis die we daarna maakte naar Peru/Chili/Bolivia. De reis was het punt dat Danny en ik besloten er tussenuit te gaan. Ons verdriet te verwerken en elkaar weer terug te vinden.
Nu een jaar later…laat ik het even kort samenvatten. We kwamen terug van de reis en 2 weken later kwam ik erachter weer zwanger te zijn. Een godsgeschenk, maar een spannende periode. Toch had ik een goed gevoel en het klopte, alles was goed en er groeide een klein meisje in mijn buik. Het zwanger zijn vond ik in eerste instantie verschrikkelijk, mijn lichaam liet me in de steek en deed zijn eigen ding, maar ik groeide in de zwangerschap. Begon het steeds meer te accepteren en kwam erachter dat er niets veranderde. Aangepast kon ik alles wat ik daarvoor deed gewoon doen. Alles met mate, ben les blijven geven tot week 34. Personal training tot zelfs 40 weken. En zelf trainen ook tot 40 weken.
De bevalling was een hel maar daar wil ik niet over schrijven. Ik vind het moeilijk om eraan terug te denken en wil er niet meer bij stilstaan. Laat ik het zo zeggen. Kate was 4,3kg en lag verkeerd om… maar ik heb het gedaan ze is op een natuurlijke manier te wereld gekomen met alle gevolgen van dien. Maar ik herstelde snel. En Kate was/is een berengezond meisje dat is het belangrijkste.
Het is zo ontzettend cliché maar zij is onze grote liefde. Elke dag genieten we van haar en elke dag houd ik een beetje meer van haar. Kate was nog maar net ter wereld en het begon alweer te kriebelen. Danny…ik wil naar Thailand. Nuchter zoals Danny is, dan gaan we naar Thailand. Iedereen zei tegen mij. Het vechten is over als je moeder word, wacht maar, je lichaam word nooit meer hetzelfde. Dat laatste klopt. Want ik ben nu al sterker dat dat ik ooit ben geweest. Nog niet lichamelijk, wel geestelijk. Het lichaam hoef ik alleen maar te trainen, dat komt vanzelf. Vechten is vergelijken bij bevallen peanuts, een makkie. Ik heb nog last. Tuurlijk! Mijn rug, mijn bekken, maar elke dag word het beter. Beetje bij beetje. Stapje voor stapje.
We zijn terug in Pai, In ons huisje op de gym. We blijven hier 7 maanden dus tijd genoeg. Ik ben weer begonnen met trainen en alles is nog precies hetzelfde, alleen nu is Kate bij ons. De eerste week hebben we achter de rug en het gaat goed. Het is nog wennen aan de warmte en het zoeken naar een ritme. Maar Kate is een makkelijke baby, ze is vrolijk en slaapt veel. Dus geen gebroken nachten, dat scheelt een hoop.
Of ik weer ga vechten??? de telefoon staat hier alweer rood gloeiend op de gym. Wanneer ik denk te kunnen gaan vechten. Maar laten we dat vechtgedeelte even in het midden houden. Eerst trainen en in shape komen en dan zien we wel.
Ik zal mijn blog weer bij blijven houden met alles wat ik hier meemaak en hoe het is om na een bevalling terug te komen als topsporter. Kan je überhaupt na een bevalling nog terugkomen op je oude niveau? We gaan het zien!

Nieuwe lessen op nieuwe locatie!

Vanaf heden geef ik mijn personal training en small group lessen bij bossfit ndsm, een superlocatie op het ndsm terrein vlakbij de ijhallen.

Tijden van de small group trainingen muay thai
Woensdag 19.30-21.00
Zondag 9.00-10.30
De les is voor maximaal 12 personen

Het eerste halfuur is cardio en dat word buiten gedaan, dus buitenschoenen mee!
De les is ook geschikt voor beginners!

Mocht je een keer mee willen doen of meer info stuur mij dan een mail op marloesmerza@live.nl

Tot snel!