Als ik in de spiegel kijk

Als ik in de spiegel kijk zie ik iemand anders. Die persoon ben ik niet. Ik herken mezelf niet.
Waar zijn mijn spieren? Mijn schouders, mijn buikspieren en gespierde benen. In plaats daarvan zie ik armen zonder spieren een slappe buik met teveel vel en putjes in mijn benen.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet ongelukkig. Verre van, ik heb me nog nooit zo compleet gevoelt nu kleine Kate er is. Maar ik ben niet meer de oude. Voel me wel als de oude Marloes maar dan met een ander jasje.
Bijna 2 weken aan het trainen nu. Het gaat… Ik bedoel het gaat niet slecht het gaat niet fantastisch, het gaat. Er is zoveel werk aan de winkel. Maar langzaam aan voel ik toch kracht terugkomen, De spieren in mijn bekken werken overuren en doen nu chronisch pijn, maar er zit wel progressie in. Dat is het belangrijkste.
De andere mensen in de gym zijn onder de indruk, maar dit is nog niks. Ik ben nog niet eens op 50% van mijn kunnen, nog niet eens op de helft van wie ik was.

Ik loop krom van de spierpijn, ben bont en blauw en ik word nu bijna dagelijks gemasseerd bij mijn rug en bekken om de spieren los te maken. Ik vraag me werkelijk af of ik nog mijn oude niveau terug kan krijgen. Wat een impact heeft een zwangerschap op het lijf.
Ik hoor vele denken. Waarom doe je dit? Accepteer dat je nooit meer de oude word. Je leven is veranderd. Je hebt nu een kind. Je bent nu moeder….

Dat zal ik jullie uitleggen. Tuurlijk kan ik net als veel andere vrouwen na hun zwangerschap ongelukkig op de bank gaan zitten en vastklampen aan mijn baby. Vervolgens alles wat gebeurd in je leven, of juist niet gebeurd wijten aan je zwangerschap. Elke smoes starten met je zwangerschap. Ja ik ben nu 15kg te zwaar want 2 jaar geleden was ik zwanger bla bla bla…. BULLSHIT!!!!
Horen jullie mij? BULLSHIT!

Dit is mijn reden! Mijn motivatie.Ik heb een dochter gekregen. Een meisje dat later een vrouw gaat worden en ik ben haar voorbeeld! Zij neemt mij als haar voorbeeld. En ik wil Kate meegeven dat als je iets wilt dat je daar hard voor moet werken. Dat je misschien andere dingen moet laten om te kunnen bereiken wat je wilt bereiken. Ik wil Kate meegeven dat je alles kan bereiken wat je wilt bereiken als je bereid bent keihard ervoor te werken.

Doe het ook voor mezelf hoor. Ik wil in de spiegel kijken en mezelf zien. Ik wil trots op mezelf zijn en ik weet zeker wanneer ik me goed voel, Kate een moeder heeft die zich goed voelt en lekker in haar vel zit en dat maakt mij weer een betere moeder.

Dus ik sta elke ochtend op, loop krom naar de badkamer, smeer mezelf in met tijgerbalsem en met mijn kin omhoog de gym in. Andere hoeven niet te weten hoe ik me voel. Ik laat niets merken. Alles kraakt alle spieren zitten vast. Maar tijdens de warming up begint het lichaam te werken, komen de spieren los en gaat de motor lopen. De oude diesel komt op gang en knal ik de training eruit. Ik ben er weer, ik voel het. Wat heb ik dit gemist. Ik vergeet mijn pijn en sloof me uit om indruk te maken op de andere mensen in de gym. Ik zie hoe ze onder de indruk zijn wanneer ik werk op de pads. Het geeft me energie, het maakt me beter.

Ik zal geduld moeten hebben, maar ik heb gelukkig de tijd.

terug in Thailand

Wat er allemaal in een jaar niet kan gebeuren. Mijn laatste blog ging over het verliezen van ons kindje en de reis die we daarna maakte naar Peru/Chili/Bolivia. De reis was het punt dat Danny en ik besloten er tussenuit te gaan. Ons verdriet te verwerken en elkaar weer terug te vinden.
Nu een jaar later…laat ik het even kort samenvatten. We kwamen terug van de reis en 2 weken later kwam ik erachter weer zwanger te zijn. Een godsgeschenk, maar een spannende periode. Toch had ik een goed gevoel en het klopte, alles was goed en er groeide een klein meisje in mijn buik. Het zwanger zijn vond ik in eerste instantie verschrikkelijk, mijn lichaam liet me in de steek en deed zijn eigen ding, maar ik groeide in de zwangerschap. Begon het steeds meer te accepteren en kwam erachter dat er niets veranderde. Aangepast kon ik alles wat ik daarvoor deed gewoon doen. Alles met mate, ben les blijven geven tot week 34. Personal training tot zelfs 40 weken. En zelf trainen ook tot 40 weken.
De bevalling was een hel maar daar wil ik niet over schrijven. Ik vind het moeilijk om eraan terug te denken en wil er niet meer bij stilstaan. Laat ik het zo zeggen. Kate was 4,3kg en lag verkeerd om… maar ik heb het gedaan ze is op een natuurlijke manier te wereld gekomen met alle gevolgen van dien. Maar ik herstelde snel. En Kate was/is een berengezond meisje dat is het belangrijkste.
Het is zo ontzettend cliché maar zij is onze grote liefde. Elke dag genieten we van haar en elke dag houd ik een beetje meer van haar. Kate was nog maar net ter wereld en het begon alweer te kriebelen. Danny…ik wil naar Thailand. Nuchter zoals Danny is, dan gaan we naar Thailand. Iedereen zei tegen mij. Het vechten is over als je moeder word, wacht maar, je lichaam word nooit meer hetzelfde. Dat laatste klopt. Want ik ben nu al sterker dat dat ik ooit ben geweest. Nog niet lichamelijk, wel geestelijk. Het lichaam hoef ik alleen maar te trainen, dat komt vanzelf. Vechten is vergelijken bij bevallen peanuts, een makkie. Ik heb nog last. Tuurlijk! Mijn rug, mijn bekken, maar elke dag word het beter. Beetje bij beetje. Stapje voor stapje.
We zijn terug in Pai, In ons huisje op de gym. We blijven hier 7 maanden dus tijd genoeg. Ik ben weer begonnen met trainen en alles is nog precies hetzelfde, alleen nu is Kate bij ons. De eerste week hebben we achter de rug en het gaat goed. Het is nog wennen aan de warmte en het zoeken naar een ritme. Maar Kate is een makkelijke baby, ze is vrolijk en slaapt veel. Dus geen gebroken nachten, dat scheelt een hoop.
Of ik weer ga vechten??? de telefoon staat hier alweer rood gloeiend op de gym. Wanneer ik denk te kunnen gaan vechten. Maar laten we dat vechtgedeelte even in het midden houden. Eerst trainen en in shape komen en dan zien we wel.
Ik zal mijn blog weer bij blijven houden met alles wat ik hier meemaak en hoe het is om na een bevalling terug te komen als topsporter. Kan je überhaupt na een bevalling nog terugkomen op je oude niveau? We gaan het zien!

Nieuwe lessen op nieuwe locatie!

Vanaf heden geef ik mijn personal training en small group lessen bij bossfit ndsm, een superlocatie op het ndsm terrein vlakbij de ijhallen.

Tijden van de small group trainingen muay thai
Woensdag 19.30-21.00
Zondag 9.00-10.30
De les is voor maximaal 12 personen

Het eerste halfuur is cardio en dat word buiten gedaan, dus buitenschoenen mee!
De les is ook geschikt voor beginners!

Mocht je een keer mee willen doen of meer info stuur mij dan een mail op marloesmerza@live.nl

Tot snel!

Op reis

Het is al een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Er is ondertussen veel gebeurd.

2 maanden geleden heb ik een miskraam gehad.
We kwamen er geheel onverwachts achter dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Tot dat moment wist ik eigelijk niet eens of ik uberhaupt wel ooit moeder wilde worden. De zwangerschapshormonen namen met de dag toe en ik wist direct dat dit hetgeen was wat ik wilde. Ik zou alles ervoor op moeten geven. Mijn leven als vechter, mijn leventje op en neer naar Thailand. Maar dat maakte niet uit. Ik had zoeits nog nooit gevoeld. Dit was wat ik wilde!
Bij de eerste termijn echo (na 3 maanden) kwamen we erachter dat het kindje in mijn buik geen hartslag had en een week later bleek dat het echt niet goed was. Ik moest worden geopereerd en kreeg uiteindelijk ook nog wat complicaties na de ingreep. Vele van jullie trainen bij mij en zullen niets hebben gemerkt. Je moet bedenken dat ik getraind ben om niets te laten zien. Niet mijn pijn, niet mijn ellende. Ook dat wilde ik op dat moment voor mezelf houden.

Ik kan jullie heel eerlijk vertellen dat ik verscheurd was van verdriet. Het voelt alsof er een stukje van mij weg is. Een zwart gat. Danny ervaart natuurlijk ook verdriet en we hebben besloten dat we elkaar juist nu niet kwijt moeten raken in onze emoties. Terug naar het begin. Wat heeft ons zo sterk gemaakt samen. We wisten snel wat we moesten doen. Op reis. Rugzak inpakken en gaan. Terug naar de basics.

We zijn nu zo een 3 weken in peru/chili/bolivia en dit was de beste beslissing ever. De reis is niet makkelijk. Mentaal maar ook lichamelijk. Maar het is zo bijzonder, we maken zoveel mooie dingen mee.
We begonnen in Lima,Peru. We zijn eigelijk gelijk verder gereisd naar Huachachina in Peru. Een oase. Ja echt! Grote zandduinen met in het midden een plas water en palmbomen eromheen. Meer is het niet. Een goed begin. Naar beneden roetsen op een zandboard. En voor de rest lekker relaxen. Beetje wijntours doen enzo. Helemaal mijn ding! Vanuit huachachina zijn we naar Araquipa gegaan. Een mooie koloniale stad met 2 enorme vulkanen eromheen. We zijn een tijdje daar gebleven en zijn vanuit daar naar de Colca canyon gegaan. Daar hebben we onze eerste trekking gedaan. 3 dagen. Het was een mooi begin want was de eerste keer dat we meer op hoogte kwamen. Onderweg 5 kilometer hoog en de trekking was ongeveer op 3 km hoog. Dat is best pittig. Weinig zuurstof en koud. Maar Peru (en Bolivia) hebben daar de perfecte oplossing voor. Coca bladeren. Ja zelfde plant als waar ze cocaine van maken. Maar je maakt thee van de blaadjes of je kauwt erop. Eerst dacht ik welnee, dat heb ik niet nodig maar al snel werden coca bladeren een onderdeel van mijn leven hier haha! Het werkt vochtafdrijvend, dus helpt tegen de hoogteziekte.

Vanuit Araquipa zijn we met een bus naar Chili gegaan. 24 uur door de woestijn kwamen we aan in San pedro. Daar hebben we overnacht en de volgende dag zijn we met een 4×4 van San Pedro naar de Uyuni zoutvlaktes in Bolivia gegaan. De reis duurt 3 dagen. Wat een ongelofelijk mooie reis. Echt waanzinnig!!! Door woestijnen met prachtige gekleurde meren, flamingo’s , lama’s en vulkanen. Deze woestijn ligt allemaal rond de 4 a 5km hoogte. Je moet je bedenken dat de hoogste berg in Europa, de mont blanc ongeveer 5km hoog is. Ik heb echt genoten en we hadden een ontzettend leuke groep. We waren met z’n 6en. 4 mannen, allemaal uit andere landen en Dann en ik. We hebben ontzettend gelachen. Leuk om andere mensen te ontmoeten. Oppervlakkig contact, plezier hebben en even alles vergeten.
Dag 3 kom je aan op de zoutvlaktes. Kilometers ver alleen maar een witte vlakte. De zoutvlakte is zo groot als 2/3 van Nederland. Dus enorm! Trouwens een onderdeel van de Dakar.

Van Uyuni zijn we naar Potosi in Bolivia gegaan. Een zeer bekende stad om zijn zilvermijnen. De hoogte stad van de wereld. (word gezegd) boven de 4km. Met op de achtergrond een hoge berg. Dat is de mijn. We doen een mijn tour. Het word niet aangeraden want het is niet heel veilig. Je gaat de mijnen ook in en in de mijnen word gewoon gewerkt. Ze werken met dynamiet. Er vallen rotsblokken. Het is geen toeristisch uitje het is de keiharde realiteit. We worden in een overal gehesen. Helm op. Kaplaarzen aan. Al kauwend op coca bladeren gaan we de donkere mijn in. Tot je enkels door het water. Het is glad en de gangen zijn benauwd en klein. Wat was dat eng! Wat een verschrikkelijke tocht. Verschrikkelijk in de vorm dat dit zo een harde realiteit is. We ontmoeten mijnwerkers en zij doen hun verhaal. Sommige werken al 30 jaar in de mijnen. De longen zijn kapot. Ze kauwen kilo’s cocabladeren weg om het maar te kunnen vulhouden. De wangen staan bol van de bladeren. Per dag drinken ze een liter pure alcohol weg 96%!!! Ik kon het niet eens drinken. Allemaal omdat dit leven anders niet vol te houden is. Na een uur zie ik licht aan het eind van de tunnel. Thank god!!! Ik was zo blij dat ik eruit was. Het was een hel. Wel blij dat ik het heb gedaan. Ik realiseer me weer hoe dankbaar ik moet zijn met het leven dat ik heb.

Vanuit Potosi naar la Paz. De hoofdstad van Bolivia. Ik vind het geweldig. Het is chaotisch, druk, vies. Maar het heeft karakter. Ook deze stad ligt boven de 4km hoogte en dat voel je.
Vanuit La paz zijn we naar de Amazone gevlogen. In een mini vliegtuigje waar je niet eens rechtop in kan staan. De piloten zitten gewoon voor je. Ik heb vliegangst, meeste van jullie weten dat. De vlucht duurde 45 minuten ik heb 45 minuten tranen met tuiten gehuild. Het was vreselijk. Turbulentie boven die hoge bergen, luchtzakken, alles erop en eraan. En dan sta je daar ineens, midden in de jungle. De warmte, de luchtvochtigheid, de geluiden. Voelde een beetje als thailand.

We vertrekken gelijk op een tourvan 3 dagen in de jungle. Echt in de jungle. Geen electriciteit, een basiskamp. Geen wegen, geen auto’s, helemaal niets. 3 uur met de boot over een rivier komen we aan bij ons kamp. De 3 dagen hebben we snel uitgebreid naar 5 dagen. Het was geweldig. Allereerst onze guide. Wilmar, de man is van mijn leeftijd. Hij is opgegroied in de Amazone en leeft in een communitie ver weg van de bewoonde wereld. Het heet een communitie want het is geen dorp, ze leven niet bij elkaar, ze hebben huizen door de jungle heen met als enige weg het water, dus de boot. Ze hebben geen electriciteit, geen kraanwater, geen riolering. Geen politiek. Geen mobiele telefoons, geen dokters geen scholen. Ze leven van en met de jungle. We maken een stop aan de rivier bij een huis uit zijn communitie. Eerste wat ik zie, fruitbomen! Alles wat je kan bedenken. Sinaasappels, pomelo’s, grapefruit, avocado, citroenen, banenen. Er lopen varkentjes, kippen. Hij verteld ons hoe ze leven en zijn manier van vertellen. Zijn trots, zijn liefde voor de jungle.Hij is zo tevreden. Deze man heeft ultieme rijkdom! En Wat me nog het meest opviel was hoe slim deze mensen waren. Hoe ontwikkeld ze waren. Hij sprak goed engels. Dat had hij zichzelf aangeleerd door middel van toeristen in de loop der jaren. Hij was absoluut niet wereldvreemd. Hij wist veel. Zijn kennis van planten,insecten en dieren waren ongekend. Ik heb aardig wat jungletours gedaan over de hele wereld maar dit was verruit de meest bijzondere.

2e nacht trekken we te voet verder de jungle in, na uren lopen komen we aan bij de plek waar we gaan overnachten. Alleen een klamboe en 2 matrassen, op een 4 palen met planken erop. That’s it. Je hoort de dieren. De papagaaien schreeuwen zo vreselijk hard. De brulapen. Maar ook de jaguar. Plassen was wel een beetje spannend haha.

3e nacht terug in het kamp en daarna zijn we vertrokken naar de pampa’s. Dat is ook de Amazone maar meer het moeras en veel water. Ik vond dat heel erg mooi. Kaaimannen en alligators in de bosjes langs het water. Het stikte ervan. Dolfijnen en piranha’s. Apen, capibara’s en heel erg veel soorten vogels.

De 4 dag gaan we zwemmen. In de amazonewateren. Van tevoren zei ik stellig. Hell no!! Never!!! Ik ga echt niet dat water in. Wilmar is enthousiast en springt in het water. Loes come!!! De dolfijnen komen en hij begint te gieren van het lachen en speelt met de dolfijnen. Danny gaat erin en ook hij heeft de grootste plezier als de dolfijnen met hem beginnen de spelen. Ik zie een alligator voor me in de bosjes. Don’t worry zegt wilmar. Ze komen niet, de dolfijnen beschermen ons. What the hell, ik spring erin. 1 dolfijn speelt spelletjes met me. Slaat met zn staart, spettert me nat. Ik gil en dan komt ie van onder en bijt me in mijn bil. Heel zachtjes, precies zoals ik met razzje speel. Ik gil en lach tegelijk. We gaan terug in de boot, varen 200m verder, oke now we fish for piranha’s. Hahaha Danny en ik komen niet meer bij, zonet waren we aan het zwemmen en nu vissen we op piranha’s. Met een touwtje en een haakje, stukje vlees eraan en hoppa. Het water stikt ervan. Soms pakken ze alleen het vlees, soms bijten ze je hele haak eraf, maar uiteindelijk vang ik er 2, Danny ook. We hebben ons avondeten!
Ze worden voor ons gebakken en we smikkelen ze s, avonds lekker op. Topdag!

Vandaag zijn we terug gevlogen van de Amazone naar La paz. Zelfde enge vliegtuigje maar dit keer geen turbulentie, dus een stuk beter te doen, heb maar kleine beetjes gehuild.
Hier in La paz zijn we weer herrenigd en een paar jongens uit onze Uyunitour en morgen gaan we met z’n allen de deathroad mountainbiken. De deathroad…1 van de gevaarlijkste wegen van de wereld. Je kan hem googlen, dan heb je een idee! Waarom doe ik dit!!!!!???

Maar daar meer over in mn volgende blog…als ik nog leef…

Elke dag voel ik me een beetje beter. Ik heb er in ieder geval weer zin in. Zin in trainen, werk, alles. Ik voel me niet meer zo verdrietig en alles begint een plaatsje te krijgen. Mijn lichaam is weer terug zoals hij was. Deze reis was een hele goed beslissing geweest. Dit hadden we samen echt even nodig.