Ze zouden er een film van moeten maken.

Het is april 2018 en we zijn nu 3 maanden terug in Nederland. En nu pas kan ik zeggen dat ik me weer beter begin te voelen. Ik moest even stoppen. Ik had een break nodig…niet geestelijk hoor maar lichamelijk. Ik was kapot.

De partij op Thaise televisie is op zich goed gegaan. Maar 1 het gewichtsverschil was te groot, het meisje was gewoon een maatje te groot voor mij. Met als gevolg dat ik heb moeten vechten voor mijn leven. Ik maakte een ongelofelijk domme fout bij de start van de partij. Ik wilde vriendelijk een boks geven toen de bel ging en de partij begon. Mijn tegenstander zag het anders en schopte me vol onder mijn uitgestoken arm. Pang…gebroken rib in de eerste seconde van de partij. !e ronde kon ik niet ademen. 2e ronde kwam ik terug en de 3e ronde elleboogde ik haar neer… ze kreeg geen 8 tellen en ze mocht even naar haar hoek om bij te komen onder het mom dat haar bh niet goed zat…. Thailand won de wedstrijd…

Ik had veel schade na deze partij. Ik kan me niet herinneren ooit zoveel blessures gehad te hebben na een partij. Ik had ook flink wat trappen op mijn hoofd gehad, daar had ik veel last van en dat begint nu pas beter te worden. Bij zoveel klappen op je hoofd, werken je hersenen niet helemaal goed, ik ben vergeetachtig, kan dingen niet onthouden en in het begin is praten of mezelf verwoorden lastig. Maar het hersteld en langzaamaan word het beter. Vandaar dat ik ook nu pas weer schrijf.
Maar ik stond weer op de kaart. Kreeg mooie partijen aangeboden. Volgende stond weer op de agenda. Gebroken rib is geen probleem, daar train je gewoon mee door en ook kan je er gewoon mee vechten. Tijdens de wedstrijd voel je dat niet en als de pijn te erg zou zijn dan zouden we verdoving erin spuiten. Trainen ging redelijk maar de rib werd erger in plaats van beter. Foto’s lieten zien dat de breuk bijna geheeld was maar de pijn werd ondraagbaar. Op een ochtend kon ik niet meer opstaan uit bed. Ademen ging moeilijk. Mijn ribbenkast was ontstoken en ik moest aan de onstekingremmers en zware pijnstillers.

Toch was ik overtuigd om de wedstrijd te gaan doen, ik had nog 1 week en toen werd Kate ziek. Zo ziek dat we de bus naar Chiang mai hebben genomen om naar het ziekenhuis te gaan en daar werd Kate gelijk opgenomen. Ze had een longvirus en ze was te zwak om ertegen te vechten.

Dat moment…. Was niets meer belangrijk. Kate had mamma nodig en de wereld kon vergaan ik bleef bij mijn baby. Maar dat kan niet… een promotie draait om grote partijen en ik was de hoofdpartij. Er gaat geld in om en waar geld in om gaat worden mensen anders. Maar het interesseerde me niet. En daar kreeg ik gezeur mee. Mijn kamp steunde me niet en ik moest prioriteiten stellen. Ik koos op dat moment mijn gezin. En ik heb maanden getwijfeld of ik nog zou moeten vechten. Is het nog belangrijk genoeg voor mij? Kan ik nog wel het monster zijn dat ik moet zijn?

En dan al die politiek om de wedstrijden heen. De corruptie, de omkopingen, of zoals de laatste partij aan het eind niet betaald krijgen terwijl je hebt gevochten voor je leven. Weet je, ik kan er niet veel over vertellen, Omdat ik misschien nog wil vechten en dat betekent dat ik gewoon mijn mond moet houden, maar als ik mijn mond open zou doen wat er allemaal in de vechtwereld gebeurd. De donkere kant van de vechtsport. Ze zouden er werkelijk een film over kunnen maken.

Maar waarom doe ik dit, waarom moet ik zo nodig die ring in? Dat vragen jullie je af. Stop er gewoon mee. Wees een moeder en leef je prachtige leven.

Ik kan daar wel antwoord opgeven. Het vechten is mijn drugs. Mijn heroïne. Dat gevoel, het is een high. Letterlijk, de stoffen die ik aanmaak als ik vecht is het beste gevoel maar helaas ook het slechtste gevoel dat ik kan hebben. De high, de kick die ik krijg is zo intens. De adrenaline, endorfine en alle andere stoffen die je aanmaakt. Ik kan niet zonder. Ik voel me leeg zonder en eventjes lukt het en dan ga ik er weer naar verlangen. Het is als een drugsverslaving, eerst waren kickbokspartijtjes goed genoeg. Maar dan wil je meer en zo wilde ik muay thai vechten, nog rauwer, nog harder. En waar een kickbokspartij word gestopt als je een scheurtje in je gezicht hebt of als je een bot breekt, gaat muay thai door. Je vecht voor je leven en wanneer je vecht om bij je bewustzijn te blijven dan maak je hele intense stoffen aan kan ik je vertellen. Het is de kick… Ik schrijf dit heel openhartig en geef me hier geen kritiek op. Geef me geen goedbedoeld advies, want als je dit gevoel kent, zou je het begrijpen. Collega vechters begrijpen wat ik bedoel en wanneer je dit niet kent kan je er geen mening over geven.
Over 2 weken gaan Danny en ik een reisje maken naar Colombia. Een maand lang met z’n drietjes. Back to the basic. Backpack mee en pluk de dag. Even weer terug naar onszelf en daar ga ik bedenken wat ga ik doen. Ga ik weer trainen(op niveau). Nou de vraag is eigenlijk, Kan ik nog trainen op topniveau. Ik ben 35 en sommige dingen gewoon zijn op. Mijn knieën en enkels zijn versleten, ik heb een lage rug hernia, ik heb de laatste 3 maanden keihard getraind om deze blessures pijnvrij te krijgen d.m.v fitness, corestabiliteit en stretchen. Dat gaat goed op dit moment dus ik kan de volgende stap gaan maken door weer te beginnen met vechten.

Ik zie het wel, eerst naar COLOMBIAAAAAA!!!

Wat een leventje he?! Ondanks alles vergeet ik niet wat echt belangrijk is en dat is mijn gezin. Ik tel elke dag mijn zegeningen en ben dankbaar voor alles wat ik heb.
Mijn gezin is mijn rijkdom. 😉

Achter elke partij zit een verhaal

Veel te lang niet geschreven maar wat gaat de tijd snel en wat vliegen de dagen voorbij. Buiten het trainen om probeer ik veel te rusten maar heb ik ook mijn handen vol aan Kate. Die ontwikkeld in een tierelier en is geen klein onschuldig babietje meer. Nee de marloes en danny 2.0 versie groeit als kool en is de wereld aan het ontdekken. De eerste tandjes zijn onderweg en dat maakt haar soms onhandelbaar. Niets is goed en dat kan ik begrijpen met rood opgezet tandvlees en alle veranderingen die ze doorgaat. Zo ook onze nachtrust. Vanaf ongeveer 8 weken sliep Kate al de hele nacht door, dus we hebben eigelijk nooit gevoeld hoe het is om gebroken nachten te hebben, maar sinds een week of 2 word Kate s’nachts wakker, huilend. Ze heeft niet veel nodig, speentje erin en ze is weer vertrokken naar dromenland. Maar het is toch een stuk pittiger, vooral wanneer de wekker om 7 uur weer gaat.

Daar komt bij dat Kate kan kruipen. Oefff….

Waar je thuis een baby over de grond zijn/haar gang kan laten gaan is dat hier in Thailand, in onze situatie niet mogelijk. Zeker niet nu in het regenseizoen. Er zijn teveel insecten, reptielen en prikbeestjes die rondlopen, kruipen en vliegen. Het kan wel, maar we moeten erbij blijven.

We hebben maar een beperkte leefruimte met z’n drietjes dus onze hutje is niet bepaald kindvriendelijk. Daar komt bij dat Kate in de fase zit van alles pakken wat je pakken kan. Opladers,telefoons, laptop, kevertjes, blaadjes…. enz enz. Soms worden we knettergek terwijl het natuurlijk een super goed teken en natuurlijk proces is.

We moeten dus schakelen. Kate veranderd en haar dagindeling veranderd. Het is niet ingewikkeld maar we vinden het soms best lastig. Bedoel, doe dit moederding ook maar voor het eerst. Ik ben nog maar een beginneling. 6 maanden geleden draaide de wereld nog om mij en nu opeens draait het allemaal om ons kleine draakje.

Het kost in ieder geval veel tijd. Ook qua hygiene kost het allemaal meer tijd. We hebben totaal geen luxe dus sta ik de helft van de tijd spullen onder de douche af te wassen, sta ik buiten op ons stoepje voor het hutje haar schommelstoeltje of draagzak te schrobben met een sopje. Roeien met de riemen die je hebt.

Buiten deze verandering om is Kate wel een makkelijk meisje. Ze zit in haar schommelstoeltje in de gym wanneer ik train. 2 uur lang zit je ademloos om zich heen te kijken. Bij de buikspieren mag ze eruit en lekker kruipen en ravotten. Dit doet ze elke dag en ik moet zeggen dat het nog maar 1 of 2 keer niet ging en dat Dann zijn training moest onderbreken.

Zeker 1x per week maar soms vaker als het weer goed is, gaan we zwemmen. Dat vind ze heerlijk en ze word er lekker moe van.

We gaan niet elke dag maar zeker 4x per week eten we in het stadje en gaat Kate gezellig mee. Dit vind ze enig. Overal kennen ze Kate en word ze binnen no time meegenomen door het personeel. Kate is best eenkennig aan het worden maar ze herkent ook wel de vaste mensen en heeft meer vrienden in Pai dan Danny en ik!! Een Nederlandse toerist vroeg aan mij, vind je dat niet irritant? Dat iedereen maar tegen je praat en aan je kind wil zitten??? Ik was een beetje verbaasd. Nee helemaal niet! Ik wil haar zoveel mogleijk liefde geven als mogelijk en deze mensen geven niets anders dan postiviteit aan haar. Daar komt bij dat Kate nu zelf kan aangeven of ze iets wel of niet wil, zolang zij het allemaal prima vind, vinden wij dat ook.

Maar goed, ik had dus een kuitblessure. Het duurde best even maar dat is gelukkig weer achter de rug. Vanaf het moment dat ik een beetje normaal kon trainen werd mijn volgende partij ingeplanned. Dat was 14 augustus.

De wedstrijd heb ik gewonnen. Maar wil daar toch wat dieper op ingaan. Ik vind in nederland heel erg de instelling van, en heb je gewonnen? Ja? Nou mooi en BAM als je wint heb je vrienden. Maar een wedstrijd is niet alleen die 5x2min in de ring. Een wedstrijd is de voorbereiding, de nacht ervoor, de dag van de wedstrijd, hoelaat moet je vechten, hoelang moet je wachten, hoe is je hoek. Zoveel componeten die moeten kloppen om een succes te worden.

Dus ja ik heb gewonnen, nee het was geen goede wedstrijd, nee mijn voorbereiding was niet optimaal, en de avond van de partij was ook verre van optimaal.

Heleboel punten waar aan gewerkt moet worden. Niet alleen bij mij maar ook bij mijn begeleiding bijvoorbeeld. Ik zal een voorbeeld geven van de avond.

We kwamen aan in het stadion. Ik was partij nr 2. Mijn handen waren al getaped in het hotel. We zouden aankomen in het stadion, massage, opwarmen en de ring in. Daar stel je je op in. Weten waar je aan toe bent geeft rust. Je kan al amper denken, adrenaline, endorphine en weet ik veel wat voor stoffen er door je lichaam suizen zorgen ervoor dat je over gevoelig bent voor prikkels. Je hoek, je begeleiders zorgen daarom voor je. Je hoeft alleen maar te volgen, de ring in te gaan en je ding te doen.

Maar dit weet ook je tegenpartij, die weten ook dat de vechter uit het ritme halen, zorgt dat de scherpte eraf gaat. En daar word dan ook vaak gretig gebruik van gemaakt. Helemaal in Thailand. Want onthoud, thailand moet altijd winnen.

We komen aan in het stadion. Kleren uit en op de massagetafel. Ik vraag aan dann of hij mijn tegenstander wil gaan checken. Ik ken die geintjes en trucjes ondertussen. Danny komt terug, ik mag de kleedkamer niet in… ik krijg een onderbuik gevoel, ik weet al hoelaat het is, er word genknoeit. Loop gewoon naar binnen en zeg dan oh sorry, wrong door ofzo. Maar ga het checken!

Danny komt terug, ze hebben je tegenstander gewisseld…. haaa zie je! Op dat moment word Em woest en begint te schreeuwen. De promoters komen erbij en er onstaat een verhitte discussie. Mijn massage is gestopt en em zegt, je vecht niet meer. Dit geintje flikken ze elke keer bij jouw en nu is het klaar. Zit je daar…in de brandende thaise olie…geen partij.
De ruzie /discussie loopt nog even door en ik hoor het volkslied, dat betekent de partijen beginnen. Opeens is daar mijn originele tegenstandster (uit het niets, god mag weten waar ze die hadden verstopt) en de partij gaat ineens weer door. MAARRR je bent niet nr 2 maar je bent de laatste van vanavond. En dan begint het lange wachten. Uren in de kleedkamer, wachten tot je je mag voorbereiden.
Maar goed, ik won de partij op punten. Er was progressie met de vorige partij dus we gaan de goede kant op.

Volgende dag word de gym gebeld. Wil marloes vechten 8 sept live op televisie.
Ja hoor, we zijn er weer. Kate is dan bijna 7 maanden en ik ben weer op het punt waar ik was gestopt. I’m back. Ik voel me mentaal nog niet sterk genoeg voor zo een grote partij. Komende weken word eraan gewerkt dat ik weer in mezelf en in mijn kunnen ga geloven. Ik moet tegen hetzelfde meisje als van de queens birthday 2 jaar geleden. Ik vecht boven mijn gewichtsklasse. Zij is 70kg en wil afvallen tot 65kg op de weging (een dag van tevoren). Ik ben nu 62kg normaal en zou normaal gesproken vechten op 60kg. Maar het is oke, het is een uitdaging. Maar ik doe het goed als underdog. Ze proberen me te fucken en ik weet ondertussen Thailand moet altijd winnen…
We zullen zien.

“PATS” in mijn kuit

Jonguh jonguh, dat waren een intense paar weken. Ik heb zo vreselijk hard getraind. Alles opgebouwd en ik kan zeggen dat ik in de buurt ben van de vorm waarin ik was toen ik hier eind 2015 wegging. Ik heb ook al een wedstrijd gedaan zoals veel van jullie weten. Niet tegen de minste, want daar nemen ze hier geen genoegen mee, nee ik mag gewoon weer instappen waar ik eind 2015 ben weggegaan. Maar ik wilde weten waar ik stond. Ik wilde doen waar ik van droomde toen keetje in mijn buik zat. Samen met mijn kleine meisje in het stadion, de ring in. Bam vinkje op mijn to do lijstje.

Emotioneel een moeilijk punt, het was beladen voor mijzelf. Achteraf beetje te beladen. Ik bevroor in de ring, was mezelf niet. Fysiek ben ik er nog niet. Ik was niet zuiver, ik was niet sterk, zoals ik normaal ben. Maar heb op punten verloren en mezelf gered. Het is goed, ik weet nu waar ik sta. Kijk vecht wel tegen meiden die hier elke 2 weken vechten en meer dan 200 partijen op hun naam hebben staan.
Ik had geen blessures en kon gelijk door trainen. Nu 2 weken later is mijn training verbeterd en heb ik er een schepje bovenop gedaan. A.s. donderdag staat de volgende partij geplanned.

Maar potverdorie… gister knapte er iets in mijn kuit. Ik wil aanzetten om links een trap te geven op de pads en ‘PANG’. Kon meteen niet meer op het been staan. Nu heb ik 2 dagen verplicht bedrust. M’n been ingepakt in rekverband en meerdere malen per dag koelen. Ik kan moeilijk pijn voelen met blessures dus het is moeilijk in te schatten hoe ernstig het is. Als het aan mij ligt, train ik maandag gewoon, maar ik zal even geduld moeten hebben en aankijken of het verbeterd. Mocht er een scheurtje in mijn spier zitten dan zal ik langer moeten herstellen.

Ik ben te ver gegaan ja, dat hoeft niemand mij te vertellen. Ook al doen mensen dat wel en naar mijn gevoel maar al te graag. ik ben te streng voor mezelf. Ik train te hard, het is te snel. Bla bla bla. Opmerkingen waar ik helemaal niets mee kan. Opmerkingen die mensen maken uit hun eigen beleving. Niet voor kunnen stellen hoe het is om alles op te geven om dat ene te bereiken wat je wilt bereiken. Huis en haard verlaten voor een droom, een droom die alleen ik kan zien.

Luister, als het makkelijk was, zou iedereen dit doen. Je kan niet in je comfort zone in een bepaalde vorm komen. Als je op het hoogste niveau wilt vechten dan zal ik grenzen moeten opzoeken, dan zal ik diep moeten gaan. En dan moet je streng voor jezelf zijn. Anders zou ik net zo zijn als iedereen… en dat wil ik niet.
Je moet dit zien als het beklimmen van een berg, een hoge, gevaarlijke onbeklimbare berg.
De weg omhoog is nu eenmaal niet recht en heeft vele obstakels en soms, zoals nu, val je weer een stukje naar beneden. Nou, prima, ik sta weer op, veeg de modder van me af. Schreeuw tegen de berg. Is dat alles wat je hebt en ik klim weer verder omhoog.

Ik houd jullie op de hoogte!